جذبه‌هايي كه به هم مي‌خورد

در پس کوچه های شهرمان به گوش می رسد و سایه نحیف

و خسته ای که بازوانی نا امید به این سو و آن سو می رود

و چشمانی منتظر که به امید یافتن گمشده ای فضای خالی را

از نور می کاهد گمشده ای که در بهاریترین روز خدا روزنه ای آبی

 را به سوی تاریکی چشمان خواب آلود گشود

و در سکوت پاییزیترین غروب تا آبی بی کران آسمان پر گشود

هنوز گرمی نگاهی گلبرگهای حیات را نوازش می دهد و دستان بی قراری

ارامش خواب های یاس آلود را برهم می زند و لبخندی سحر آمیز

قله های تیرگی را فتح می کنند و  معجزه  ی عشق جنگل سرد و زمستانی

جان های  خفته را به بهاری شکوهمند و سبز پیوند می دهد و باز صدای

گامهای الهه ی عشق در سکوت پر هیاهوی پس کوچه های شهرمان

می پیچد و تا همیشه به یادگا ر می ماند و حکایت آنگونه آغاز می شود

 که در گذر آرام لحظه ها وجود بی قراری قطره قطره ذوب می شود و

در جام هستی فرو می ریزد  نا خواسته سفری آغاز می شود بی علت

 دل به سویی در می آید و در جایی در عمق غربت فرود می آید

و آرامش می یابد حادثه ای که حتی تصورش نا ممکن می نماید

و به وقوع می پیوندد و شعر سفر جاودانه می شود غریبه ای نا آشنا

با دلو جانی آزرده آشنا می گردد شیشه ی  عمر اندوه با گرمی آبی نگاهی

ذوب می شود و مجنونی آواره ی بیابانهای آهنی و آسمان خراش می گردد

تا در جایی در عمق دریای آبی عشق به آرامشی ابدی دست یابد

با این همه او هنوز سرگردان است و در سفری بی بازگشت جاده های

 شهر عشق را می پیماید  و تو ای آشنا اگر روزی در پس کوچه های

ای شهر تب آلود به غریبه ای سرگردان با دو چشم دریایی رسیدی

نشان کوی دوست را به صداقت نگاه و غربت قلب عاشقش  پیشکش کن

که او مسافری تنها است و از فرسنگها دورتر از اینجا به قصد رسیدن به

قصر رویاهایش با کوله باری از غربت و اندوه به شهر شما سفر کرده است

                             او را بشناس و دریاب

سنگينيه نگاتو بشكن فاصله سزاي ما نيست

 جدايي واسه هميشه

 اين جدايي حق ما نيست

 بودن تو واسه من

حتي واسه يه لحظه

ميميرم بي تو

خوندن من يه بهانه اس يه سرود عاشقانه اس

من برات ترانه ميگم تا بدوني كه باهاتم

تو خود دليل بودنم

بي تو شب سحر نميشه

من عشقتو به همه دنيا نمي دم

 حتي يادتو رو به كوهو دريا نمي دم

 با تو ميمونم واسه هميشه

 اگه دنيا بخواد منو تو تنها بمونيم

واست ميميرم جوابه دنيا رو ميدم،با تو ميمونم واسه هميشه

خاطرات تو رو چه خوب چه بد حك مي كنم

توي تنهاييام فقط به تو فكر  ميكنم

عشق بی ایمان تا هنگامی هست که معشوق نیست و چون هست شد نیست میگردد. این عشق با وصال پایان میگیردو آن عشق با وصال آغاز

                                                                                              دکتر علی شریعتی

اگر پیاده هم شده ای باز هم سفر کن...در ماندن میپوسی

من تاجر خوبی در خرید و فروش دل نیستم

اما

غزل می فروشم غزلک های ناب

آنقدر خوب می فروشم که تو نیز یکی از آن خریدارانی

من پاساژ ندارم مغازه ی مدرن هم ندارم

اما

سر هر چها رراهی قفس و طوطی خود را حمل می کنم

تا تو نیز یکی از آنها را به قیمت ارزان بخری

و تو می خری و می روی

بی آنکه بدانی چگونه از خیابان وترافیکش گذشتی

و نگاهی پشت سر نکردی و نمی بینی که دیگر

طوطی من غزلک انتخاب نمی کند

خود او غزل خوان شده است.

تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم 

                     چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم

تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي     

                    و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم

تو دريايي تريني آبي و آرام و بي پايان     

                   و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم

تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف 

                    و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم

نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته  

                   به فريادم برس اي عشق امشب پريشانم

تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار 

                  و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساس قشنگي و دور و نامعلوم 

                 و من در حسرت ديدار چشمت روبه پايانم

تو مثل مرحمي بر بال بي جان كبوتر ها         

                 و من هم يك كبوتر تشنه ي باران درمانم

تو فكر خواب گلهايي كه يك شب باد ويران كرد  

                 و من خواب تو را ميبينم و لبخند پنهانم

تو مثل لحظه اي هستي كه باران تازه ميگيرد 

                  و من مرغي كه از عشقت فقط بي تاب و حيرانم

تو مي آيي و من گل ميدهم در سايه چشمت 

                 و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم

 
تو مثل چشمه اشكي كه از يك ابر مي بارد 

                و من تنهاترين نيلوفر رو به گلستانم

شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر كرد  

                  و شايد يك مه كمرنگ از شعري كه مي خوانم

تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد    

                   كه تو يك شب بگويي دوستم داري تو .ميدانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست  

                     و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست

                       قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم

بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد  

                       دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

«غريبي آشنا»

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

عقربه های ساعت رو به مشرق یخ بسته اند . چشمانم سکئت کرده اند . فقط نیمی از بلور

مهتاب در آسمان پیداست و نیمی دیگرش را ابرها به اسارت برده اند ٬ دلم هوای تپیدن با

ستارگان را دارد و چشمانم هوای باریدن با ابرها ٬ در چشمان سبز تو خیره می شوم و مرغان

بازیگوش نگاهت را به لبخندی شادمانه پرواز می دهم و خود عاشقانه بر ساحل چشمانت می

نشینم و تو پلک بر هم می زنی و هر بار فصلی از خاطره های سبز من مرور می شود .

زمان می وزد و در مسیر ثانیه ها خاطرات من تبخیر می شوند . دشتی از حرف و باغی از کلمه ها

دارم ٬ ای عشق من ! هر چه بنویسم و بگویم کم است فقط می توانم قلبم را بشکافم و قطره خونی

را به عنوان (( دوستت دارم )) تقدیمت کنم .

اشک رازیست

لبخند رازیست

عشق رازیست

اشک آن شب لبخند عشق ام بود

قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم                           مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن میگوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم

نام ات را به من بگو

دست ات را به من بده

حرف ات را به من بگو

قلب ات را به من بده

من ریشه های تو را دریافته ام

با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام

و دستهایت با دستان من آشناست.

در خلوت روشن با تو گریسته ام

                                               برای خاطر زنده گان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین سرودها را

                                  زیرا که مرده گان این سال

                                  عاشق ترین زنده گان بوده اند.

دستت را به من بده

دستهای تو با من آشناست

ای دیریافته با تو سخن میگویم

به سان ابر که با توفان

به سان علف که با صحرا

به سان باران که با دریا

به سان پرنده که با بهار

به سان درخت  که با جنگل سخن میگوید.

                                                               زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام

                                                                زیرا که صدای من با صدای تو آشناست.

غصه می خوری و من قصه ی غصه هایت را خوب می دانم و می دانم کنج تنهایی

نشسته ای در انتظار باران،  بارانی که شاید هیچ نبارد  و آنگاه که خسته شدی

 از این همه تنهایی، غصه هایت مجازی می شوند. و آنگاه رهگذری می آید.......

ازجنس باران. خسته،  می پرسد، چه می کنی؟ می گویی: میخندم. دروغ می گویی........

 رهگذر می خندد، به تمسخر و تو می گویی: نه، به غصه هایم می خندم.........

به آنهایی که دلم را پاره پاره می کنند، به آنهایی که هنوز نمی دانم سرآغازشان چیست نمی دانم پایانشان کجاست.  ورهگذربازمی خندد، ازروی اعتماد ومی رود ،

بی آنکه هیچ بگوید. و هنوز در کنج تنهایی غصه می خوری.........

 دیگر خسته می شوی  این بار به یاد رهگذر می نشینی و می بینی و شاید هم خوب می بینی که دیگر غصه ای نیست.  از کوله رهگذر بوی غصه ها را حس می کنی......

در چنین بازار گرم و ناامیدی و فنا                  باورش سخت است اما من مسلمانم هنوز

گرچه صد دریا زدستان تو من دورم ولی           بر سر آن عاشقی مهد و پیمانم هنوز

از همان شب که خرابم کردچشم مست تو      نزد صد معماررفتم لیک ویرانم هنوز

من مریض عشقماری عشق درمان من است   چون ندانسته طبیبی تحت درمانم هنوز  

آدميت را بيا پايان بده در حال من                   باورم كن تا بدانم من هم انسانم هنوز

 

  مهرورزان زمانهای کهن

  هرگز از خویش نگفتند سخن

  که در آنجا که تویی

  بر نیاید دگر آواز زمن

  ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

  هر چه میل دل دوست

  بپذیریم به جان

  هر چه جز میل دل او بسپاریم به باد

  آه!

  باز هم این دل سرگشته ی من

  یاد آن قصه ی شیرین افتاد:

  بیستون بود و تمنای دو دوست

  آزمون بود و تماشای دو عشق

  در زمانی که چو کبک

  خنده میزد "شیرین"

  تیشه میزد" فرهاد"

  نه توان گفت به جانبازی فرهاد: ا فسوس!

  نه توان کرد ز بیدردی شیرین فریاد

  کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است

  عشق در جان کسی ریختن است

  کار فرهاد بر آوردن میل دل دوست

  خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن

  خواه با کوه در آویختن است

   رمز شیرینی این قصه کجاست؟

  که نه تنها شیرین

  بی نهایت زیباست

  آنکه آموخت به ما درس محبت می خواست:

  جان چراغان کنی از عشق کسی

  به امیدش ببری رنج بسی

  تب و تابی بودت هر نفسی

  به وصالی برسی یا نرسی

                                           سینه بی عشق مباد

دوباره   دل   هوای   با   تو   بودن  کرده

نگو  این  دل  دوری  عشـقتو  باور  کرده

دل من خسته از این دست به  دعاها بردن

هـمـه   آرزوهـام   بـا   رفتن   تو   مردن

حالا    من    یه    آرزو    دارم  تو سینـه

که   دوبـاره   چشم   من   تو   رو   ببینه

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا می دم

آخه  تو  رنگ چشات هیبت دنیا رو دیـدم

توی  هفت  تا  آسمون تو تک ستاره منی

به  خدا  ناز  دو  چشماتو  به دنیا نمی دم

حـالا   من   یه   آرزو   دارم   تو   سـینه

که   دوباره   چشم   من   تو   رو  بـبینه

کـه  دوباره   چشم   من   تو   رو   ببینه

با چشمهايت براي عبور فاصله هاي جزيره هاي اميد ، همسفر ، شدم

باز بر سر دو راهي هاي پنهان ، مژه بر هم زدن و تلالو نور را در پيش گرفتم

و بر گلبرگ مغرور اشكهايم را بدرقه كردن

اندكي است كه به صحراي جنون رسيده ام

اينك عطش آتش دلم را براي گرماي وجودت به شعله مي كشم

تا بلور يخ هاي حك شده بر جداره هاي قلبت از ديدگانت آب شود

حال كه لبهايت از سلام من شكوفه زده است

چشمهايم را در دستانت بگير و

با شكوه طنين صدايت

يكي بو د و يكي نبود را برايم بخوان تا باز ترانه ي شيرين شهر قصه ها رزلذ برايت بسرايم

اين لحظه را از صداي سكوت فاصله ها عبور مي كينم

خورشيد را از دستانت بوسه زنان بر آسمان پرتاب مي كنم

تا فانوس ش بخش جاده ي گذرگاه شود و

هنگام تاريكي شب مهتاب را با تبسم نگاهت بر بوم تيره ي آسمان نقاشي مي كنم تا روشنگر سفر ما به هنگام سهر باشد

ديگر خاك به زير پاي ما مي رقصد

ما نيز محكمتر از هميشه بر سنگفرش كو چه هاي نم گرفته ي يادگاري مي گزاريم

تا رد نقشي ماندگار باشد براي خسته دلان

اي سفر كرده از ديار من

اي مركب سوار عشق ديروزم

و اي قبله خ گاه خاك آرزويم

حال پس از سالها دوري با كدام احساساس وجوديت مرا به فراخواني دعوت مي نمايي

و در انديشگاه غربت انتظارم

با كدام سلام مرا پاسخ مي خواهي

كاش لحظه هاي شكستن و و ترك خوردنم را به نظاره مي نشاندي

كاش در آن آرزو هاي محو مرا پايان خوش بودي

و سرگذشت بي كسي هاي مرا در صفحه ي دلت به يادگار مي نشاندي

اما يه چيز از تو برايم مانده دفتر خاطرات دلم در اين سالهاي متمادي آن را به تو خواهم داد

فقط آرام ورقش بزن چون بسيار نازك است

و اينك بازگشتي و احساسا ترانه داري اما اين با ترانه را من برايت خوااهم خواند

با شعري غرقه در سكوت كه يك بيتش خاطرم است

و نيمكه ي ديگرش فاصله هايي است غرقه در ابهام

با سازي خسته و شكسته

آهنگي از غم و اندوه

و صدايي بغض آلود از روزگار

ديگر از مسلكگاه عشق ما صدايي جز سكوت به گوش نمي ريد

و اين سكوت شكسته در قلبم صدايم را اشك گونه فرياد ميزند

و خط فاصله ي بيت منو تو را تيره تر مي كشد

تو به آينده برگرد و من با گذشته ام

نظاره گر شكستنم در چشمان آينه مي مانم

بر اسمان ورق خورده اي ننگ بر بام قفسي متروكه

و سينه اي چاكيده از يك دل تنگ باز كدام شعر را براي مرگ لحظه ها بايد بسرايم

ديگر خسته ام از مرگ آرزو هام

كاش نسيمي نفسم را پر كند تا خويش را از حصار پيچيده بر تن آزاد سازم

اما نخواهم توانست زيرا كه دلم را در آغوش بهترين شعر به جا گزاشتم

گاهي را به فكر از دست دادن آن مي افتم كه روزي براي بدست آوردنش خاك را وجب به وجب مي پيمودم

ولي اكنون كه آن را در چمگ خويش دارم به بدترين حات به نيست مي كشانم و چشمانم را بي توجه از اينكه شايد شبي از پس كاغذ هاي گره خورده در انگشتان باران آيد

آرامتر از نگاه شمع خاموش مي كنم

حال ديگر كدامين سپيدار سينه اش را به زخم مي نشاند تا كه دلتنگي هايم را برويش يادگاري گزارم

اكنون كه خود به خلا رسيدم

شعرهايم را به همرا سپيار ها و يك بغل آرزو به آتيش مي كشانم

تا خاكستر شدنشان بر ديدگانم را پايان دهم و بر سنگ مزارشان خواهم نوشت

باز هم مرگ آرزوها

عاشقی یعنی اسیر دل شدن

با هزاران درد و غم یکی شدن

عاشقی یعنی طلوع زندگی

باصداقت همنشین گل شدن

عاشقی یعنی که شبها تا سحر

غرق در دنیا ی رویا ها شدن

عاشقی یعنی تحمل، انتظار

مثل ماه آسمان تنها شدن

عاشقی یعنی دو دیده تا ابد

پر ز گوهر های دریایی شدن

شیشه ی دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست

این شقایق با نگاهی سرد پرپر می شود

رفتی و خاطره های تو نشسته تو خیالم

بی تو من اسیر دست ارزوهای محالم

تا ابد تا ته دنیا تا همیشه یاد من باش...

                              آسمان چشمهایم مال تو                               

اشک های جانگدازت مال من

خنده های دلگشایم مال تو

بی قراری  درد و رنجت مال من

خنده های وقت وصلت مال تو

انتظار و صبر و هجران مال من

باز ای الهه ی ناز با دل من بساز

کین غم جانگداز برود ز برم

گر دل من نیاسود از گناه تو بود

بیا تا ز سر گنهت گزرم

باز می کنم دست یاری بسویت دراز

بیا تا غم خود را با راز و نیاز ز خاطر ببرم

گر نکند تیره خشمت دلم را هدف

به خدا همچون مرغ پر شور و شعف

بسویت بپرم

آنکه رو ز غمت دلتنگ است چون من کیست

ناز تو بیش از بهر چیست

تو الهه ی نازی در برم بنشین

من تو را وفا دارم بیا که جز این

نباشد هنرم

این همه بی وفایی ندارد ثمر

به خدا اگه از من نگیری خبر 

نیابی اثرم 

  بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي از همه ساکت تره بي حرف تر از همه باشه...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کس که نگاه نمي کنه کمتر از بقيه ببينه...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي شادتره ؛ بي عار تراز بقيه اس...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي مي خنده ، هيچ غمي نديده...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي که سنش کمتره نفهم تره...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي که تو نمي دوني و نمي بيني که عاشقه،

عاشق نشده باشه...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي که ليلا نديده مجنون نيست...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي که معصوم ترينه ، مظلوم ترين هم باشه...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي که ساده تره ، سادگي کردنش هم بيشتر باشه...

بنويس اين درست نيست که فکر کني هر کي جلو ناسزاي کسي ساکت موند ، بي قيده...

بگو برعکس همه اونچيزايي که مي بيني و مي بينن ما هنوز هيچي رو يادمون نرفته...

بنويس از اون موقع تا حالا خيلي چيزا تغيير کرده...

ولي بنويس که ما هموناييم...

                   هر کجاي اين دنيا که باشيم...

بنويس ما همونهايي بوديم که يه روز يه مترم نمي شديم و شما بودين بزرگ ما...

بنويس که ما همونهايي بوديم که يه روز با هم يه قل دوقل مي کرديم و سبيل آتيشي برا هم مي

کشيديم...

و تو بنويس...

بنويس که ما شاخ و شونه کشيدنو نشون اجتماعي شدن نمي دونيم...

بنويس ما ذل زدن تو چشم محرم و نامحرم رو نشون خجالتي نبودن نمي دونيم...

بنويس ما به کسي که جلو همه اداي آدمهاي غم زده و ماتم برده رو در مياره 

غمديده و متواضع نمي گيم...

بنويس ما به کسي که جلوي همه نمي خنده تا بگه منم کسي شدم نمي گيم کسي شده...

بنويس ما به کسي که دراز تر از همه اس نمي گيم با فهم تر...

که اگه اينطوره زرافه بايد با شعور تر باشه...

بنويس ما به هر کي که سينه چاک کرد و دکمه پيرنش باز بود نمي گيم عاشق...

بنويس ما به عشق ليلا نديده ها بيشتر معتقديم تا ليلا ديده ها...

بنويس ما به معصوم نمي گيم کسي که تو سري خور تر و مورد ظلم واقع شده تر باشه...

بنويس مي شه ساده بود ولي نه اجازه داد ازت سوء استفاده کنن و نه تو سادگي کني...

بنويس گاهي جواب محکم تر از مشت رو کسي مي زنه که سکوت مي کنه...

بنويس...همه اينها رو بنويس...

بنويس که حتي اگه همه بد و بيراه هاي دنيا رو هم بهمون بگيد ما همون براه ترين هاييم...

بنويس...

بنويس که ما سر به راه ترين بوديم ولي کسي سربراهي ما رو نديد يا نخواست ببينه...

و ما هنوز هم سر به راه ترينيم...

هر روز که از نو می گزره عشقم به تو بیشتر میشه

 باور کن که دوینتم دیونه عین همیشه

فقط تو پاره ی تنی به حرمت اشکم قسم

 بی تو میون عالمی غریبم یه بی کسم 

سکوت خستم ببین ، ببین بی تو چه کم شدم

همسایه ی سکوتم و تنها رفیق غم شدم

صحبت راه د.ور که نیست بحث دو پای خستم

شاکی غصه نیستم نقل دل شکستمه

لپ کلام ای باوفا بی چک و چونه چاکرم

واسه فدای تو شدن من که همیشه حاضرم

دوست داشتنت مقدسه واسه همین دوست دارم

شیرین ترین عبادتی

                                   امید روز آخرم

تازمانی که احساس نکنیم حاکم بر

سرنوشت خویش هستیم به جایی نمی رسیم

آن کس که امروز را از دست می دهد فردا را نخواهد یافت

در هر دقیقه به گونه ای زندگی کن که

 آخرین دقیقه ی عمر توست  

  RSS